Söylenecek yeni bir söz olmadığını kabul etmek insana zor geliyor. Sebebi nihilistik bir duygu yaratması olabilir, bilmiyorum. Yirmi seneyi aşkındır her şeyin bir tekrardan ibaret olduğunu görmeye başladım. Önce dünyasal sonra ülkesel sonra çevremdeki insanları ve en sonunda (ve nihayet) kendi tekrarlarımı gördüm.
İnsan bunu gördükten sonra yirmi sene daha yaşarsa ne olur? Cevabı bende var.
Ya otuz kırk yıl daha yaşarsam ne olacak? İnsan bunu düşünmek bile istemiyor.
Sahibi olduğunu düşündüğünüz bilgiler için böbürlenmeye gerek yok, hepsi daha önce söylenmişti. Benim gibi Amerikayı yeniden keşfetmiş de olabilirsiniz, ne olmuş? Her an tekrar keşfediyor da olabilirsiniz, ne olmuş?
Zaten insan dediğin, aynı güneşin altında aynı koridorlarda dolaşıp duruyor. Şanslı olanlar kendine has bir üslup edinerek yeknesaklıktan kaçınmaya çabalıyor (şekil 1 A). Fakat sonuç fark etmez, her şekilde fark etmez.