Giden günlerin ardından bakakalmak, bir nevi “seni sevemiyorum bitti artık” demenin diğer adıdır ayrılık. “Anlaşamıyoruz !! Birbirimizi yıpratmanın anlamı yok” da denilebilir bazen. Kalan gidenden daha mı çok acı çeker? O bölüm kapalı kutu.
Acı çekmek, gidenin gidiş sebebine bağlı olmakla beraber, genel olarak kalanın acısı daha büyüktür diye düşünülür. Bazen daha çok acıyı giden de çekebilir. Ayrılığın sebebi ya da sebepleri de önemli bir unsurdur tabi. Ne kalan ne de giden tam olarak çözemediyse konuyu hep bir yeniden başlama umudu vardır içlerinde. Konuyu çözen taraf zaten rüzgâr hızıyla uzaklaşır, ardına bile bakmaz. Çözemeyen taraf ise elleri yüzüne yapışık, göz pınarları kurumuş, kafasında türlü akla hayale sığmayacak gideni geri döndürme planları ki; bunlar plan (a, b,c,ç,d,e,f…) sürüp gider. Sonuç : planlar işe yaramazsa geriye artık pislik yapma tarafı kalır ve içinde ne var ne yok, ya adam gibi döker kağıda kimi, ya da giden zatın yüzüne kusar içindekileri.
İşte tam bu sırada insanın aklına şu nokta gelir takılır. Başlayışlar son derece kibar, son derece sevecen, son derece anlayış içeren düşüncelerden oluşurken, aynı tavır neden bitişlerde gösterilmez?
Cevap son derece basittir. İnsanın süper egosu bu noktada devreye girer çünkü. Bilinçaltı durmadan soru sorup kendi kendine dürtekler “sadece duygularımla mı oynandı” ego yanıtlar “hayırrrrr” … Yapacağın kısaca egoya “kapa çeneni” demektir. Yoksa rezaletin bini bin para ortaya dökülür durur.
Kimileri, ayrılık karşısında verilen karara saygı duyar ayrılık taraftarı olmasa da, gurur derki “bırak gitsin bitsin” yapacak bir şey yok. Okur okur filozof olur “gidene kal diyemem, kalana git diyemem, kalan yerini, giden yolunu bulur” kesinlikle öyledir giden yolunu bilir, genellikle kendini başka aşkların kollarında bulur, kalan da “onunki sahte aşk mışş zaten, anında gitti birini soktu hayatına, aman iyi ki bitti” diye avunur durur…
Ayrılıklarda sürecin ortaya koyduğu ve bireylerin doğru bulduğu bir yığın doğruluk payı da vardır. Örneğin zaman içinde birbirini kırıp dökme, incitme, hayâ içermeyen davranışlar, bir tarafın sorumluluğunu bilememesi, yıpratıcı tavırlar içeren bir ilişkide her iki taraf mantık çerçevesinden baktığında ayrılmak en doğrusu gibi görünebilir. Ama asıl doğru olan sonucun sorgulanıp karar verilmesi kadar, karardan sonraki sürecin saygı çerçevesinde geçirilebilmesidir. Bir de ayrılıktan sonra, hemen bu boşluğu doldurmak yerine, bu ayrılığı kalbe ve akla kabul ettirmek, gerekirse yeniden sorgulamak, ve yasını tutmak…Sürecin acısıyla tatlısıyla geçirilmesi, gerekirse içinden çıkılmayan, aşılamayan konularda psikolojik destek alınması en doğrusudur.
Başka bir açıdan bakılırsa konuya ayrılıkların ardından, karşı cinse bundan böyle bir güvensizlik de baş gösterebilir ki; bu ayrılıkların acısından daha acı bir durumdur. Bunun asıl sebebi ayrılıkların kabullenilmemesidir. Ön yargılı düşünmektir. Hemen ego devreye girer” elini sallasan ellisi” v.s gibi telkin edici cümleler kurmaya başlar zihinde. Yapılacak şey yeniden egoya “sus” demektir. Bu tür saçma düşüncelerle zaman kaybetmek yerine, ayrılıkta ki neden ve sonuçlar üzerine kendimizi sorgulamak, bu sürecin daha faydalı geçmesine yardımcı olabilir.
Bir başka yönden bakılırsa, uzun süreli ilişkilerin bitimiyle, “yazık oldu emeklerime, yaptığım fedakârlıklar gözüne dizine dursun” şeklinde arabesk bir tavır sergilenmeye de sürükleyebilir kişileri. Kullanıldığını hisseder ve daha derinden yaralanır düşündükçe. Sinir olur, kafaya daha çok takar, kendini paralar dolayısı ile karşı tarafa da yansıtmanın şeklini bulur konuyu. Gitmiş bitmiş olmasının bir önemi yoktur bu bağlamda. Sessiz telefonlarla rahatsız etmeden tutun da karşısına çıkıp laf sokmalara rezalet çıkartmalara kadar dayanır konu. Olay çok düzeysiz, seviyesiz bir hal almaya dönüşür. Bazen hastane, karakol, hatta ölümle sonuçlanabilen vakaları okuyoruz gazetelerden. Bakış açısının, belirli eğitim seviyesinin, onurlu insan olmanın, ruhsal durumların gereklilikleri ortaya çıkar böylece. Hayatımıza sokacağımız insanları analiz etmek, başlangıçların ve bitişlerin temelini oluşturabilir mi?
Ayrılıklar oldukça göreceli bir konu, örnekleri çoğaltmak mümkün elbette.
Peki, ilşkiler iki tarafa da acı vermeden bitirilemez mi?
Mademki ayrılıklar kaçınılmaz olaylar, ayrılmak bir sanat haline getirilemez mi?
Her iki tarafı da mağdur etmeden, duygularımızı ve kendimizi eğiterek, bağlılıkla, bağımlılığı ayırt ederek, özgüvenimizi geliştirerek ilişkileri ve sonları yıkımsız acısız hale getiremez miyiz? Ayrılıklardan sanat eserleri inşa edemez miyiz?
Duyuyorum “saçmalama delişey” …
Niye saçma olsun ki?
Ayşe ÖZEN