Nereye gidersen git
Dönüp dolaşıp döneceğin yerdir
Kendin…
Bir yazının kıyısında,
Bir hayalin ucunda,
Bir durumun avucunda gezinsen de,
Kendine dönersin yine…
Düşersin kuyuya kendin,
Çıkarsın düzlüğe kendin,
Bahanedir uzatılan dal,
Kuyuya sallanan ip!!
Yine kendinlesin,
Nereye gidersen git…
Ahkam kesen insanlar
Sarıverir etrafını,
İyi bir tesadüf bulaştırır sana..
“gülümse” derler,
“yaşa” derler, önüne akan yaşamı.
“kaderini sev, ona güven” der bir kaçı…
Bilmezler unuttuklarını,
Hatırlamazlar gerideki zamanı…
Sadece ahkam keserler,
Sev hayatı!!!
Gitmiyorum buradayım.
Ne karanlık geceye,
Ne kuytu köşeye,
Ne ıssız sessizliklere..
Burada, tam burada
Kimsesiz kaldı çağlayan şelale…
Artık suya da kapadı kendini,
Ne açan güne, ne kapanan düne
Tanıdık ta değilim,
Yine kendim, yine kendim..
Ben anladım,
Kimsesi yok kendimin..
delişey,
Kim demiş bilmiyorum, ama benim de ”deli” ile ilgili çok beğendim bir tümce var.
”Akıllı olup dünyanın kahrını çekeceğine, deliyi oyna, herkes senin kahrını çeksin.”
Gerçi sen bana kahır değil keyif verdin bu sabah.
Sağlıcakla kal.
Üzgün olacağıma öfkeli olmayı tercih ederim / Ulrike Meinhoff
Kent
Bir başka ülkeye, bir başka denize giderim, dedin.
Bundan daha iyi bir başka şehir bulunur elbet.
Her çabam kaderin olumsuz yargısıyla karşı karşıya
Bir ceset gibi gömülü kalbim
Aklım daha ne kadar kalacak bu çorak ülkede?
Yüzümü nereye çevirsem, nereye baksam
kara yıkıntılarını görüyorum ömrümün
boşuna bunca yılı tükettiğim ülkede’
Yeni bir ülke bulamazsın, başka bir deniz bulamazsın
bu şehir arkandan gelecektir.
Sen gene aynı sokaklarda dolaşacaksın.
Aynı mahallede koşacaksın;
aynı evlerde kır düşecek saçlarına.
Dönüp dolaşıp bu şehre geleceksin sonunda.
Başka bir şey umma!
Ömrünü nasıl tükettiysen burada, bu köşecikte,
öyle tükettin demektir
bütün yeryüzünde!… (Konstantin Kavafis)
“Sen sevgisin.” dedi bana..
Evet evet tam olarak böyle dedi. Neden dedi acaba? Hiç de bir neden yokken, durup dururken.Bir ağacı seyrederken, her mevsim yemyeşil duran bir ağaç…
Neden dedi acaba? Bana “Sen sevgisin.” dedi… Pencereden o ağaca bakarken dedi.
Gülümsedik…
Yaralı hayatlara tadilat! delilik iyidir. Ben de şık durduğunu düşünüyorum, zira oyun oynamıyorum… Keyfiniz daim olsun lütfen.. Sevgiyle..
Üzgün olmak öldürür, öfke canlı tutar misali… Yüreği net bir kadınmış, sağlam bir kalbi varmış, beyni sağlıklı düşünüyormuş, irdeledim.. sevdim! tanıştığıma memnun oldum, tanıştırana teşekkür ederim:)
Çekip nefesi içime göğüs kafesimi doldurup, üflüyorum kuvvetlice… Karışıyor nefesim şehrin atmosferine, rüzgar oluşuyor, gemileri yüzdürüyorum o nefesle ve şehir de yüzüyor yüzen gemilerle. Yüzüp gidiyor, zülmün olmadığı bilinmez bir yere… Misafire:)
“Sen sevgisin” dedi, kalbi öyle hissetti… Her mevsim yeşil duran Malta Eriği Ağacına bakıyordu… Her şeye rağmen seviyor, istiyordu… Güldük, gülümsedik, gülümseyeceğiz:)
Sağolun/ sağ olalım…:)
ALLEGRO
birgün basimizda sevda rüzgarlari eserse
deli deli yildirimlar düserse yüregimize
“al bir yudum pinarindan özgürlügün,
rüzgarindan sevdamizin cek bir soluk”
yasamin visne rengi dudaklari vardir sevgilim
öpüsün kadar sicak ve tatli
“seni benden ne bu duvar ayiracak, ne bu kapi
seni ne bu kara kara gelen ölüm”
cünkü ölüm;
yigit ve sevecen bir yasamin
umutlu günlere sunulmasidir.
canli bir gül gibi somut
ölümün visne rengidir dudaklari kimi kez
gülümser dudaklarin gibi titrek ve dokunakli
bu gece
ne bir yildiz ne ay var
huzun dolarsa bu gece yarisi icine
“cek bir soluk rüzgarindan sevdamizin”
cevir gözlerini günesin dogacagi yere…..
A. Kadir
Kendini kendinden ibaret kılan bu şiiri yeni gördüm…
Kendine iki yol vardır, biri senden kendine doğru gider. Diğeri kendiliğinden sana doğru gelir…
İçine doğrudur biri, biri içinden dışına doğrudur.
Dışına giden de içine giden de seni kendine götürür.
Ne kadar içine doğru yürüsen o kadar dışına çıkarsın aslında ve aslında ne kadar dışına doğru yürüsen o kadar da içine doğru yol alırsın.
Mesele tek yönlü gitmemekte. Ne yalnız dışına doğru ne de yalnız içine doğru yürümemekte mesele.
Yalnızca içine doğru yürürsen, kuyruğunu yakalamaya çalışan küçük kedi gibi olursun ve asla ulaşamazsın kendine. Hele bırakıver ulaşamadığın yerde dışına doğru yürü, kuyruğun yavru kediyi takip edişi gibi sen de gelrisin kendi ardından kendine doğru ve sen aslında kendinden uzaklaşırken hem de… Kendinden uzaklaşırken kendine ulaşırsın…
“Acar gelin arabadan iner” hem o zaman…
Hayat öyle iffetli bir gelinki; hem geçmişin hem geleceğin karısı olamıyor… Hem içine hem dışına doğamıyor, doğuramıyor! Çoğu kez kendimleydim… Doğarken de, yaşarken de, ölürken de olacağım gibi…
Gülüş bir yanaşımdır bir öbür kişiye;
Birden iki kişiyi döndürür bir kişiye..
Anılarından kale yapıp sığınsa bile,
Yetmez yalnız başına bir ömür bir kişiye.
Özdemir Asaf