Yazar: Marsseh

“Yarın gelecekmiş gibi duruyordu…(sigarasına bakarak) o öğrenciler de paralarını almak için gelecekti.Ben şey derim artık…” Sahafın komşusu sahaf, belli ki arkadaşını kaybetmenin şaşkınlığı içinde bir boşlukta sayıklar gibi konuşuyordu azizle…sanki buradaydı şimdi, şimdi buradaydı, nereye gitmiş olabilir ki..ve kitaplar üstüne konuşmayı tercih ettiği ve bu işte usta olduğu her halinden anlaşılan adamı daha fazla rahatsız etmemek icap ederdi. Ederdi de…sormalıydı…bir not falan var mıymış dükkanda..Not? ne için? Sipariş kitaplar, sahipleri vs. Bilmem. Rahmetlinin hafızası fil gibiydi. Yaşlı olanlar için söylenmez miydi bu? Hangisi? Fil gibi? E pek genç. Yoookk canım bayağa gençti. Sahaf kesinlikle orta yaşlı, bilinen ölümcül bir hastalığa sahip olmayan ve bir gece dükkanı kapattıktan sonra nev’de biraz demlenip herzamanki gibi evine giden, evinde dükkandakinin üç misli kitapla uyuyan kayıtlara 47 yaşında kalp kriziyle ölü olarak bulundu diye kaydedilen kendi halinde fakat leb-i derya bir adamdı. Cenazesine gelen de olmamış pek. Komşusu bir buna üzülmüş gibiydi. Aziz çok mahcup. Kusura bakmayın hastanedeydim diyene kadar kolunun askıda oluşu alabildiğine normal bir görüntüydü sahafın komşusu için ölümün konuşulduğu bir sohbette. Hayırdır siz? Kaza falan mı? Kaza kaza…büyük kaza..geçmiş olsun…geçmiş olsun aziz…sağ olun azizim…

Gün geçti ama; iyi ki doğdun Gumanji…. Müthiş eğlenceli bir doğumgünü partisiydi…ev sahibimizin nezaketine arkadaşlarımızın hevesleri eklendi..müthiş güldük, eğlendik..tekrar nice yıllara… Oik0s&Marsseh

Oldukça uzun sayılabilecek bir süre bakıyorum resimlere, “Trapez ve motorsiklet ne kadar da bir aşkın dengeleri üstüne… Denge imkânsız, ancak; belki bir dengesizlikle kurulabilir” diye yazıyorum, küçük, lila, cadı ajandama… Bir motorsikletin üstünde trapez’e ulaşmaya çalışan figür’e fısıldıyorum…“çok düşeceksin ama… Çok acıyacaksın…”gülümsüyor, gülümsüyorum… Yine de çıkıyoruz trapeze…

Kayıhan Keskinok’un “Sirk” temalı resimlerinin birbirinden farklı zaman ve mekanlara ait sirk gösterilerinin üst üste bindirilmiş görüntülerinden oluşuyormuş hissi, ortak bir imgelem belleğinde modern zamanlı bir kolajla kesitlenmiş bir sirk’e dönüşüyor izleyicisinin karşısında. Cesur ve bütünüyle gösterisinin (-ve belki gösterişinin) ustası kadınlar, kadınların şiirsel hareketleriyle kıyaslandığında merkezi bir gücü (-ve belki dengeyi) vurgulayan erkekler… hareketlerindeki tekrarlarla devinim yaratan atlar, antik zaman torsları, arsanlar, güvercinler, parlak sarı, parlak turuncu küreler ve resme hakim olan tül ve saten hissine tezat mekanik dünyaya ait pırıl pırıl bir motorsiklet sizi bir kez daha kendi iç dengeleriniz ve aşka dair bildikleriniz üzerine sorguya götürüyor…

lapa lapa karların çam ağaçlarını heykellere, insanları kardanadam ve kardankadınlara dönüştürdüğü, gecenin sonunda sokaktaki kedilerin de mutlaka sıcacık bir kase süt bulduğu, çocukların uykusunda tazelenen bir düşte tüm gezegenin yeni yılı kutlu olsun, afrika dahil:)

marsseh: her yılın son gününde bir kardanadam resmi çizme geleneğimin üçüncü yılındayım, bu yılkini yarın çizeceğim seneye de onunla gülümserim, yeni yılınız kutlu ilk hediyem GökyüzüM’e olsun:) sevgiyle….

ÜVERCİNKA
Böylece bir kere daha boynunlayız sayılı yerlerinden
En uzun boynun bu senin dayanmaya ya da umudu kesmemeye
Laleli´den dünyaya doğru giden bir tramvaydayız
Birden nasıl oluyor sen yüreğimi elliyorsun
Ama nasıl oluyor sen yüreğimi eller ellemez
Sevişmek bir kere daha yürürlüğe giriyor
Bütün kara parçalarında
Afrika dahil

Ada hanım balıklar kadar ışıltılı uykulardan sabah olunca ismine döner…maliyenin onuncu yıl şube yemeklerinden birine katılacaktır..balkonunda sardunya da seyredebilirdi ama cengiz çok ısrar edince…eh…evet canım bunu başarabilirdi..neredeyse 14 yıl boyunca her gün şubedeki mesai arkadaşlarının ve kendisinin neyi nasıl düşündüklerini düşünerek yaşamayı öğrenmişti…bir yemek bir bir araya gelme bahanesi, bir aynı kaderi paylaştık, paylaşıyoruz, paylaşacağız eğlencesi… alt tarafı….onlarcasına katılmamış mıydı…

İşin çok yoğun olduğu, evrakların babil kulesi kararlılığı ve inadıyla yükseldiği anların birinde rimelli upuzun kirpiklerinin altından büyük bir gezegen gibi ışıldayan siyah gözleriyle yanındaki masada çalışan arkadaşına sezdirmeden bakar oyunu düşünürdü..Kendisinin ve milyar canlının gezegende kalmasının gizli ve aslında apaçık gereği olan oyunu…var eden, varlığı amaçlı ve istendik hale getiren şikayet edildiği hallerde bile elllerinden alınsa “kendisini yaşamın anlamsızlığında zuhur eden” oyun. Bir kahramana şunu söyletti: Kendimi hiç ama hiç önemsemediğimi söylememin bile popüler bir hiyerarşik şiddet doğurduğunu itiraf ediyorum..ve bir bilge, oluşunu nitelemeyendir.Bunu kahramanına söyletti çünkü kendisi çalışıyor..fikirler arasında, evraklar ve daireler, şubeler ve hayatlar arasında …oyunun nesnesi arzununki kadar uçucu…izafi göstergeler, değere indeksli sayılar….nedenselliği elinden alınınca..ayşenin üç elması varmış iki tane de mehmetin…bla..bla… öte yandan dünya yedi günde yaratılmıştır ve bir izleyici, bir tanık daima vardır.Tam şu an sıcakta şıpır şıpır terlemiş şu falanca bey’in içerisi dışarıdan serin olduğu için gizli öfke duyduğu memur ben miyim…..pardon..anlatıcı sorar: o muydu?