Satrançta yeni başlayan biri genellikle şu cümleyi duyar: Açılışları ezberle. İlk bakışta bu öğüt sıkıcıdır; sanki oyunun şiirini öldüren bir muhasebe defteri gibi durur. Oysa açılış teorisi, yaratıcılığın düşmanı değil, onun güvenlik kemeridir. İlk on hamleyi bilmek, geleceği kontrol etmek anlamına gelmez; geleceğin seni ilk virajda yoldan çıkarmamasını sağlar. Hayatta da böyledir: Sabah ritüelleri, temel ilkeler, para yönetimi, ilişki sınırları ve çalışma alışkanlıkları, ruhun Sicilya Savunmasıdır.
Bir satranç ustası açılışı ezberlediğinde robotlaşmaz. Tam tersine, zihnindeki işlemciyi gereksiz paniğe harcamaz. Atını nereye koyacağını, şahını ne zaman güvene alacağını, merkeze nasıl baskı kuracağını bilir. Böylece asıl karmaşa başladığında, yani taşlar birbirine dolandığında, zihni hâlâ serindir. Hayatta ilk hamlelerin ezberi de aynı işlevi görür. Hangi değerlerden taviz vermeyeceğini, hangi insanlarla aynı masaya oturmayacağını, hangi bedelleri ödemeye hazır olduğunu önceden düşünmüşsen, kriz anında karakterin doğaçlama yapmak zorunda kalmaz.