Bazen hayat, son derece sıradan bir anda sabotaja uğrar. Otobüste otururken, gece yatağa uzanmışken ya da biriyle konuşurken birden şunu fark edersiniz: Nefes alıyorsunuz. Daha kötüsü, artık nefes almayı fark ettiğiniz için sanki onu sizin yönetmeniz gerekiyormuş gibi hissedersiniz. Ardından göz kırpma gelir. Dilinizin ağzınızdaki konumu. Ellerinizin nereye konacağı. Yürürken hangi ayağın önce atılacağı. Zihin, kendi sahne arkasına yanlışlıkla dalmış bir seyirci gibi kabloları, makaraları ve terli teknisyenleri görür. Büyü bozulur.
Bu duruma hiper-öz-bilinçlilik diyebiliriz: Normalde otomatik çalışan bedensel ve zihinsel süreçlerin aniden bilincin projektörü altına alınması. Beyin, milyonlarca küçük işi sessizce hallederken biz kendimizi özgür, akıcı ve doğal hissederiz. Fakat dikkat o mekanizmanın üzerine kilitlendiğinde, otomatik pilotla manuel kontrol arasında tuhaf bir çekişme başlar. Nefes artık yalnızca nefes değildir; bir görevdir. Yürümek artık yer değiştirmek değil, iki bacaklı bir mühendislik problemidir.
