Üstün yetenekli bir çocuk, yaşıtları çizgi film kahramanlarını tartışırken ölümün sonsuzlukla ilişkisini düşünebilir. Bu ilk bakışta büyüleyici görünür; hatta yetişkinler böyle çocukları küçük birer filozof gibi sunmaktan hoşlanır. Fakat önemli bir ayrıntı gözden kaçar: Bir soruyu kurabilecek zihinsel kapasiteye sahip olmak, o sorunun duygusal ağırlığını taşıyabilmek anlamına gelmez. Çocuk evrenin sonlu olabileceğini kavrar, ama kaygısını düzenleyecek iç kaynakları henüz geliştirmemiş olabilir.
Zihin Önden Giderken Duygular Geride Kalır
Psikolojide bu durum çoğunlukla asenkron gelişim kavramıyla açıklanır. Çocuğun soyut düşünmesi on dört yaş düzeyindeyken duygusal düzenleme becerileri sekiz yaşına uygun olabilir. Ortaya tuhaf bir iç mimari çıkar: Üst katta kuantum fiziği konuşulurken alt katta karanlıktan korkan bir çocuk oturur. Sorun bu iki katın varlığı değil, yetişkinlerin yalnızca üst katı görmesidir.