Babil Kulesi anlatısında insanlık göğe uzanmak ister, fakat dillerin karışmasıyla birlikte ortak proje dağılır. Mitin kaba özeti budur; daha derininde ise şunu fısıldar: İnsan yalnızca taşla değil, anlamla da kule inşa eder. Bugün elimizde taş yok, veri var. Harç yok, sinir ağları var. Ve kuleyi bu kez rahipler, krallar ya da imparatorlar değil; cebimizdeki çeviri uygulamaları, kulaklığımızdaki eşzamanlı tercümanlar, milyarlarca cümleyi yutmuş makineler yükseltiyor.
Makine çevirisi artık sadece turistik bir kolaylık değildir. Eskiden lokantada menüyü yanlış çevirip bize ‘kızarmış elektrikli ördek’ öneren sistemler, bugün diplomatik metinleri, akademik makaleleri, şiirleri, müşteri şikâyetlerini ve aşk mesajlarını saniyeler içinde başka dillere taşıyor. Dil, insanlığın en eski sınır kapısıydı; yapay zekâ bu kapıya otomatik geçiş sistemi kuruyor. Sorulması gereken soru şu: Bütün diller birbirine bağlandığında, gerçekten birbirimizi mi anlayacağız, yoksa yalnızca daha hızlı mı yanlış anlayacağız?