Canlılık uzun süre büyük, ıslak ve gürültülü bir makine gibi düşünüldü: moleküller çarpışır, genler kopyalanır, proteinler katlanır, doğal seçilim de işe yarayanları sahnede bırakır. Bu tablo hâlâ güçlüdür; fakat son yıllarda biyolojinin derinliklerinden ince bir fısıltı yükseliyor: Ya yaşam yalnızca kimyanın değil, kuantum mekaniğinin de ustaca kullanıldığı bir sanat olabilir mi?
Kuantum biyolojisi tam da bu sorunun peşinde koşar. Elektronların aynı anda birden fazla olasılığı yoklaması, parçacıkların engellerin içinden tünellemesi, uzak sistemlerin garip biçimde bağlantılı davranması gibi kuantum tuhaflıkları, acaba hücrelerin içinde gerçek iş görüyor mu? İlk bakışta bu fikir fazla cesur görünür. Çünkü kuantum etkileri genellikle çok soğuk, çok izole, çok hassas sistemlerde belirginleşir. Oysa hücre sıcaktır, sulu bir karmaşadır, moleküler bir pazar yeri gibidir. Kuantum narin bir keman solosuysa, hücre sanki davul zurnalı bir düğündür.
