DNA’nın Gizli Zar Atışı: Kuantum Tünelleme Mutasyonları Fısıldıyor mu?

DNA’nın Gizli Zar Atışı: Kuantum Tünelleme Mutasyonları Fısıldıyor mu?

Bir atom altı parçacığın, aşamayacağı kadar yüksek görünen bir enerji engelinin öbür tarafında belirmesi kulağa bilimkurgu gibi gelir. Kuantum tünelleme tam olarak budur: Klasik fiziğin duvar dediği şey, kuantum dünyasında mutlak bir hapishane değildir. Parçacıklar dalga benzeri özellikleri nedeniyle engelin içinden geçme olasılığı taşır. Bu olasılık çoğu zaman küçük olsa da biyoloji, küçük ihtimalleri milyarlarca yıl boyunca sabırla biriktiren olağanüstü bir laboratuvardır.

Mikroskobik sıçrama, makroskobik sonuç

DNA’nın iki zincirini bir arada tutan hidrojen bağlarında protonlar bulunur. Bu protonlar, belirli koşullarda bir atomdan diğerine klasik anlamda tırmanarak değil, kuantum tünelleme yoluyla geçebilir. Böyle bir geçiş, baz çiftlerinin geçici biçimde farklı kimyasal formlara dönüşmesine neden olabilir. Örneğin bir bazın nadir görülen tautomerik biçimi ortaya çıktığında, DNA eşleşme kuralları anlık olarak şaşabilir. Hücre bölünmesi tam bu sırada gerçekleşirse, yanlış nükleotid yerleştirilebilir; hata onarılmazsa mutasyon kalıcı hale gelebilir.

Virüsler: Yaşamın Korsan Yazılımı mı, Evrimin Gizli Algoritması mı?

Virüsler doğanın en tuhaf şakalarından biridir: Kapıyı çalarlar ama ev sahibi değillerdir; nefes almazlar, yemek yemezler, metabolizmaları yoktur, hatta çoğu zaman kristal gibi hareketsiz durabilirler. Ama doğru hücreye temas ettiklerinde birdenbire sahne ışıkları yanar. Sanki uykuda bekleyen bir komut dosyası çalıştırılmıştır. Virüs, kendi başına canlı sayılmayacak kadar eksik; fakat canlı sistemlerin içine girdiğinde yaşamı yeniden yazacak kadar etkilidir.

Bu yüzden virüsleri anlamak için onları yalnızca mikroskobik düşmanlar olarak değil, biyolojik algoritmalar olarak da düşünebiliriz. Bir algoritma, belirli koşullar oluştuğunda belirli işlemleri sırasıyla yürüten talimatlar bütünüdür. Virüs de benzer şekilde çalışır: uygun hücreyi bul, yüzeye tutun, genetik materyali içeri sok, hücrenin üretim makinelerini ele geçir, kopyalarını üret, dışarı çık ve döngüyü tekrarla. Kulağa bir bilgisayar virüsü gibi geliyor, çünkü gerçekten de mantık aynıdır: sistemin kendi kaynaklarını, sistemin aleyhine kullanmak.

Hücrelerin İçindeki Sessiz Bilgisayar: DNA Gerçekten Bir Turing Makinesi mi?

Bir hücrenin içine bakmak, minyatür bir fabrikanın kapısından içeri girmek gibidir; ama bu fabrika çekiçle değil, sembollerle çalışır. DNA dediğimiz çift sarmal, çoğu zaman romantik bir yaşam şifresi olarak anlatılır. Oysa daha serinkanlı bakarsak karşımızda dört harfli bir alfabe vardır: A, T, G ve C. Bu harfler sıralanır, okunur, kopyalanır, kesilir, onarılır, bazen de yanlış yazılır. Yani biyoloji, bir noktadan sonra kimya olmaktan çıkmaz; fakat kimyanın üstünde tuhaf bir bilgi işlem katmanı belirir.

Turing makinesi, teorik bilgisayar biliminin en yalın ama en güçlü hayaletidir. Sonsuz bir şerit, bu şerit üzerinde semboller, sembolleri okuyup yazan bir kafa ve hangi durumda ne yapılacağını söyleyen kurallar. Şimdi bu soyut makineyi hücreye yaklaştıralım. DNA şerit, enzimler okuma-yazma kafası, gen düzenleyici ağlar ise geçiş kuralları gibi davranır. Ribozomlar, RNA mesajlarını okuyarak aminoasit dizileri üretir; sanki biyolojik bir derleyici, nükleotid kodunu protein programlarına çevirir.

Yaşamın Gizli Kuantum Motoru: Evrim Zar mı Atıyor, Dalga mı Sürüyor?

Canlılık uzun süre büyük, ıslak ve gürültülü bir makine gibi düşünüldü: moleküller çarpışır, genler kopyalanır, proteinler katlanır, doğal seçilim de işe yarayanları sahnede bırakır. Bu tablo hâlâ güçlüdür; fakat son yıllarda biyolojinin derinliklerinden ince bir fısıltı yükseliyor: Ya yaşam yalnızca kimyanın değil, kuantum mekaniğinin de ustaca kullanıldığı bir sanat olabilir mi?

Kuantum biyolojisi tam da bu sorunun peşinde koşar. Elektronların aynı anda birden fazla olasılığı yoklaması, parçacıkların engellerin içinden tünellemesi, uzak sistemlerin garip biçimde bağlantılı davranması gibi kuantum tuhaflıkları, acaba hücrelerin içinde gerçek iş görüyor mu? İlk bakışta bu fikir fazla cesur görünür. Çünkü kuantum etkileri genellikle çok soğuk, çok izole, çok hassas sistemlerde belirginleşir. Oysa hücre sıcaktır, sulu bir karmaşadır, moleküler bir pazar yeri gibidir. Kuantum narin bir keman solosuysa, hücre sanki davul zurnalı bir düğündür.

Birlikte Yaratımın Doğası

Birlikte yaratımın gücü yazısını önce okumanız önerilir.

Kryon bilgilerinde bölünmüş bütünlüğümüzün(ruh grubu demek isteyenler olabilir) diğer parçaları üç başlık altında toplanır:

  1.  Bütünlüğümüzden ayrılan en büyük parçaya “Yüksek Benlik” ismi veriyoruz, ki bu bölüm aslında DNA’mızın 6.tabakasını oluşturmaktadır. Lemuryan bilgilerde bu parçamız, Bilincimizin KANE bölümüdür, tanrısal parçamız olan Aumakua burada ikamet eder. Sevgi,şefkat, merhamet ve anlayışın merkezidir. İnsan, bilincinin bu yönüyle bilmeden veya bilerek metotlu bir biçimde ilişki kurabilir.(yöntemler konusunda bir çok öğretide yer bulur. Urban shamanın da ileri aşamalarında bu yöntemlere önemli oranda yer veriliyor). Bütünlüğümüz bu ilk ve en büyük bölümü, şu an bu yazının bulmaya çalıştığı cevabın dışında kalıyor çünkü zaten DNA’mızda kendine ait bir 6. katmanı işgal ediyor. (yine de lütfen bu sayıları lineer düşünmemeye çalışalım, her şey şimdi ve burada iç içe kuantumsal bir dans, bir vecd halinde tecelli etmekte)

Bütünlüğümüzün -bölünmüş- ikincisi, insanların çağlardan beri Melekler ve rehberler dediği kısımdır. İnsanın içinde olanı, dışsallaştırarak; tanımaya yararlanmaya çalıştığı her mekanizmada olduğu gibi, burada da rehber ve meleklerimizin kendi ruh bütünlüğümüze dahil olduğunu bilmek bir çok kişiye şaşırtıcı ve hatta hayal kırıklığı şeklinde yansıyabilir. Siz ile siz kavramı insana yabancıdır; çünkü bu kavram tekil değildir ve sizin olduğunuzu düşündüğünüz kimliğin mantığına uymaz. Bu bölümde söylenebilecek önemli husus, melek ve rehberlerimizin, uyanık bilincimizle bir aydınlanma anı geçirdiğimizde ortadan bir süre kaybolduklarını, sanki bizi yalnız bıraktıklarını hissediyor oluşumuzdur. Çünkü bu tür uyanmalar DNA’mızın kendimizle ve çevremizdeki dünyayla gerçek bir değişimi temsil eder. Bir insan, bu tür bir DNA değişimini yaptığında, rehberler geri çekilirler, buna zorunlular; çünkü insan aslında onların titreşimini değiştirmektedir. Onların DNA’ları değişmektedir! Böylece eski şeyleri çekip gittiği her şeyin daha berrak biçimde göründüğü tedirgin edici bir dönem yaşanır. Bu yeniden ayarlanma döneminde kendini yalnız hissetmek, sevilen tarafından terk edilmişlik hissetmek son derece doğaldır. Bu sadece kendi DNA’mızın yeni bir titreşime, yeni bir randımana alışmakta olmasıdır. Denge sağlandığında rehberler geri döner, sanki onlar yeni rehberlermiş gibi hissedilir çünkü onlar şimdi eskisinden çok daha iyi iletişim kurabilirler. Gezgin şamanın yolunda “ilişki kurmak” varoluşumuzun temelidir. İlk adımdır bu ve tüm süreç bu ilişkinin derinleşmesi ve sağaltılmasıdır aslında.