Virüsler doğanın en tuhaf şakalarından biridir: Kapıyı çalarlar ama ev sahibi değillerdir; nefes almazlar, yemek yemezler, metabolizmaları yoktur, hatta çoğu zaman kristal gibi hareketsiz durabilirler. Ama doğru hücreye temas ettiklerinde birdenbire sahne ışıkları yanar. Sanki uykuda bekleyen bir komut dosyası çalıştırılmıştır. Virüs, kendi başına canlı sayılmayacak kadar eksik; fakat canlı sistemlerin içine girdiğinde yaşamı yeniden yazacak kadar etkilidir.
Bu yüzden virüsleri anlamak için onları yalnızca mikroskobik düşmanlar olarak değil, biyolojik algoritmalar olarak da düşünebiliriz. Bir algoritma, belirli koşullar oluştuğunda belirli işlemleri sırasıyla yürüten talimatlar bütünüdür. Virüs de benzer şekilde çalışır: uygun hücreyi bul, yüzeye tutun, genetik materyali içeri sok, hücrenin üretim makinelerini ele geçir, kopyalarını üret, dışarı çık ve döngüyü tekrarla. Kulağa bir bilgisayar virüsü gibi geliyor, çünkü gerçekten de mantık aynıdır: sistemin kendi kaynaklarını, sistemin aleyhine kullanmak.
