Söylerken kulağa zor bir şey gibi gelmesede, içine girince kendine, eskiye, tıpkı bir girdap gibi nasıl çektiğini hissetmek… Bu da hayatın gereksiz engel zincirlerine her gün bir yenisini eklemek olsa gerek.
Üzerimde bir sürü sallanan cansız adam bekliyor. Onlar da bir umutla, sanki bana; ” Haydi devam et, biz inanıyoruz sana. Bu sefer bir evvelkinden çok daha başarılı olacaksın” dercesine.
” Ve sadece gerçekten istemelisin! İşte o zaman istediğin gibi olacak” diyip bekliyorlar…
Onların yanına gideceğim gün, kutlama yapacağımız günün hayali içinde sessizce uzaktan birbirimize bakıyoruz.
Ve tekrar yeniden baştan başlamaya uyanıyorum..