İnsanın zihni bazen çok iyi yönetilen bir yazılım deposu gibi görünür: çocukluk klasörleri, bastırılmış dosyalar, üstüne yazılmış anılar, gizli dizinlerde bekleyen korkular… Fakat psikanaliz bize şunu fısıldar: Hiçbir şey gerçekten silinmez. Sadece erişim izinleri değişir. Git ise daha acımasız ama daha dürüst bir öğretmendir; her commit geçmişte bir iz bırakır. Bir hata yaptığında onu yok etmek yerine, git revert ile yeni bir kayıt oluşturursun. Yani geçmişi iptal ederken bile geçmişe yeni bir geçmiş eklersin.
Travma da böyledir. İnsan çoğu zaman içinden şöyle geçirir: Keşke o gün hiç yaşanmasaydı. Keşke o söz söylenmeseydi. Keşke o kapı kapanmasaydı. Fakat ruhun terminalinde rm -rf geçmiş komutu çalışmaz. Çalışsa bile sistem çökerdi. Çünkü benlik dediğimiz şey yalnızca güzel commitlerden oluşmaz; kırık sürümler, hatalı merge’ler, panikle atılmış yamalar ve gecenin üçünde yazılmış savunma mekanizmaları da bizi oluşturur.