Bir insan, yol kenarındaki kırmızı sekizgen levhayı uzaktan gördüğünde üzerindeki yazıyı okuyamasa bile onun “DUR” levhası olduğunu anlar. Peki aynı levhaya birkaç küçük çıkartma yapıştırılırsa ne olur? İnsan büyük ihtimalle omuz silkip yoluna devam eder. Bir bilgisayarlı görü sistemi ise levhayı hız sınırı tabelası, posta kutusu veya bambaşka bir nesne sanabilir. Üstelik bunu tereddüt etmeden, yüzde 99 güvenle söyleyebilir. Makinenin özgüveni ile gerçekliği arasındaki bu komik ve tehlikeli uçurum, algısal illüzyonların dijital dünyadaki karşılığıdır.
Makineler gerçekten görüyor mu?
Bilgisayarlı görü sistemleri görüntüleri bizim gibi anlamlandırmaz. Bir sinir ağı için fotoğraf; kenarlar, renk geçişleri, dokular ve sayısal ilişkilerden oluşan dev bir matristir. Eğitim sırasında milyonlarca örneğe bakarak hangi örüntülerin hangi etiketlerle birlikte bulunduğunu öğrenir. Kedi dediğimiz şeyi “yumuşak, canlı ve huysuz bir varlık” olarak değil, belirli piksel düzenlerinin istatistiksel birlikteliği olarak tanır.