Sadakat kime gösterilir?
Çevirmenin önündeki metin sessiz görünür; oysa içinde yazarın niyeti, çağın alışkanlıkları, dilin tarihsel tortusu ve okurun beklentileri aynı anda konuşur. Sorun şudur: Bu seslerden hangisi metnin gerçek ruhudur? Sözcüklere harfiyen bağlı kalmak mı, okurda benzer bir etki yaratmak mı, yoksa yazarın söylemek istediğini yeniden kurmak mı sadakattir? Çeviri etiği tam burada başlar. Çünkü her tercih, masum bir dil işlemi değil, anlam üzerinde verilmiş küçük bir iktidar kararıdır.
İlk bakışta görev kolay sanılabilir: Kaynak dildeki anlamı bul, hedef dile taşı, paketi zarar görmeden teslim et. Ne var ki anlam, sözcüklerin içinde bekleyen sabit bir eşya değildir. Bir ifade; bağlam, ton, çağrışım, ritim ve okurun bilgisiyle oluşur. Shakespeare’in bir kelime oyunu, İngilizcede hem müstehcen hem zarif olabilir; Türkçedeki en doğru karşılığı ise bu iki niteliği aynı anda koruyamayabilir. Çevirmen böylece postacı olmaktan çıkar, kayıp bagaj bürosunda çalışan bir metafizikçiye dönüşür.