Bir oyunu saatlerce oynadıktan sonra gözünüzü kapattığınızda hâlâ düşen blokları görüyorsanız, yalnız değilsiniz. Buna Tetris etkisi denir: Zihin, yoğun biçimde uğraştığı örüntüleri gerçek dünyanın üzerine bindirmeye başlar. Fakat mesele yalnızca renkli tuğlalar değildir. Eğitimde asıl büyüleyici soru şudur: Bir öğrenci soyut bir kavramı yeterince derinden öğrendiğinde, artık sokaktaki merdiveni, mutfaktaki bardağı, arkadaşının cümlesini ya da kendi duygusunu farklı mı görür?
Cevap, güçlü bir evettir. Öğrenme, yalnızca belleğe bilgi dosyası eklemek değildir; algının işletim sistemini güncellemektir. Geometri öğrenen çocuk, bir masayı artık sadece masa olarak değil, dikdörtgenler, açılar, simetriler ve perspektifler toplamı olarak görmeye başlar. Olasılık çalışan biri, hava durumuna bakarken kaderin değil dağılımların konuştuğunu sezer. Ekonomi öğrenen biri, market rafında yalnızca fiyat değil, arz, talep, teşvik ve kıtlık görür. Dilbilgisi öğrenen bir öğrenci, bir cümlenin içinde gizlenmiş iskeleti fark eder. Soyut kavram, gözün içine yerleşen görünmez bir mercek olur.
