Toplumlar yalnızca yaşadıklarıyla değil, yaşadıklarını nasıl hatırladıklarıyla da kurulur. Bir milletin, bir kurumun, hatta küçük bir mahallenin bile hafızası vardır; kim kime ne yaptı, kim sözünü tuttu, kim ortadan kayboldu, kim zaferi sahiplenip faturayı başkasına kesti? Tarih dediğimiz şey çoğu zaman olayların kendisinden çok, olayların sonradan düzenlenmiş halidir. İşte blokzincir bu eski oyuna, masaya sessizce bırakılmış soğuk bir taş gibi girer: Silinmeyen, değiştirilemeyen, geriye dönük makyaj kabul etmeyen bir kayıt defteri.
Geleneksel tarih yazımı, arşivlerin kapısına, iktidarların kalemine ve unutmanın sisine bağımlıdır. Bir belge kaybolur, bir tanık susturulur, bir fotoğraf kırpılır, bir cümle bağlamından koparılır. Sonra biri çıkar ve geçmişi yeniden paketler: Daha kahramanca, daha masum, daha kullanışlı. Alternatif tarih yazımı çoğu zaman burada doğar; boşluklarda, karartılmış satırlarda, doğrulanamayan iddialarda. Blokzincir ise boşluk bırakmamaya çalışan bir mimaridir. Her kayıt, kendinden önceki kayda kriptografik olarak bağlanır. Bir halkayı değiştirmek, zincirin tamamını bozmak demektir. Bu yüzden blokzincir yalnızca teknik bir yenilik değil, hafızanın siyasi ekonomisine yapılmış radikal bir müdahaledir.