Elinizde tuttuğunuz telefonun sertliği, masanın ağırlığı, kahvenin sıcaklığı: Bunlar gerçekten dışarıda, sizden bağımsız biçimde mi var? Yoksa zihninize ulaşan verilerin son derece ikna edici bir yorumu mu? İdealizm, bu rahatsız edici soruyu ciddiye alır. Simülasyon teorisi ise aynı soruyu modern teknolojinin diliyle yeniden kurar: Ya evren, maddenin değil bilginin temel olduğu devasa bir hesaplama süreciyse?
Madde sandığımız şey nedir?
Felsefi idealizmin en ünlü savunucularından George Berkeley, var olmayı algılanmış olmakla ilişkilendiriyordu. Ona göre “madde” dediğimiz, bilinçten tümüyle kopuk bir töz olmak zorunda değildi. Bir elmaya baktığımızda kırmızılık, tatlılık, sertlik ve koku deneyimleriz; fakat bunların ötesinde, deneyimden bağımsız “çıplak elma maddesi”ne doğrudan erişemeyiz. Elbette bu, elmanın canımız isterse yok olacağı anlamına gelmez. İdealizm, keyfî bir hayal dünyası değil; algının gerçekliğe açılan tek kapı olduğunu hatırlatan ciddi bir metafizik iddiadır.
