Dedemi ilk ve son kez görüşüm ölümünden evvel bulunduğu şehrin hastanesinde olmuştu. Tüm çocukları başka şehirlerden onu ziyarete gelmişler. Ben dört yaşındaydım, fazlaca hatırlamıyorum. O sıralar 2 ila 6 yaş arasındaki tüm kuzenlerim hastane odasında koşturup oynarlarken ben dedemin dizlerinde oturup saatlerce onunla konuşmuşum.. Sonra gitmeden hemen önce dedem annemi yanına çağırıp kulağına şöyle fısıldamış: “Saffet, kızın mütefekkir olacak!”
Annem bunu daha on sene kadar filan önce söylledi bana, herhalde duyduğunda hiç memnun olmamıştı (bir kızın en son olması beklenen şeydir muhtemelen) fakat artık yapacak bişey olmadığını on sene önce kabullendi belki :))))
Yine dört yaşımdayken İstanbul’dan Zile’ye akraba ziyaretine gitmişiz. O zamanlar oldukça büyük aileler şeklinde yaşıyorlar (iki koca konak), akşam yemeğine oturuldu. Oradaki kuzenlerimden biri “kaşuğu ver” diye seslendi. Ben nazik bi şekilde “kaşık” diye düzeltmişim. Bu durum iki kez daha tekrarlanınca şöyle dediğimi söylüyorlar: “bugün yorgunum, yarın sana hece hece öğretirim”… Akrabaların senelerce anlatıp güldüğü anılardandır.