Bir aile sofrasında bazen yalnızca yemekler değil, suskunluklar da miras kalır. Büyükannenin ekmeği çöpe atmaya kıyamaması, babanın ani seslere irkilmesi, annenin görünmez bir felaket için sürekli hazırlık yapması… Bunlar sadece karakter midir, kültür müdür, yoksa hücrelerimizin derinliklerinde yazılmış küçük notlar mı? Epigenetik tam da bu sorunun kapısını aralar: Yaşanan deneyimler DNA dizisini değiştirmeden, genlerin nasıl çalıştığını etkileyebilir mi?
Önce temel ayrımı netleştirelim. DNA dizisi, bir kitabın harfleri gibidir. Epigenetik ise o kitabın hangi sayfasının açılacağını, hangi cümlenin altının çizileceğini, hangi bölümün sessizce kapatılacağını belirleyen işaretlerdir. Metilasyon denen kimyasal etiketler, histon adı verilen proteinlerin sıkı ya da gevşek paketlenmesi, bazı küçük RNA molekülleri… Bunlar genlerin sesini kısabilir ya da yükseltebilir. Yani genom aynı kalır; fakat orkestranın şefi değişmiş gibi müzik başka duyulur.