İnsan, sandığımız kadar modern değildir. Cebinde yapay zekâ taşıyan, kahvesini temassız ödeyen, bulutta fotoğraf saklayan bu varlık; derisinin altında hâlâ ateş başında oturan, mağaranın girişinden karanlığı süzen, kabilesinin bakışlarını tartan eski bir hayvandır. Sosyal medya beğenileri bu yüzden yalnızca dijital bir jest değildir. Küçük bir kalp, başparmak ya da alkış simgesi; beynimizin en eski odalarına gönderilmiş parlak bir işarettir: Kabul edildin. Dışlanmadın. Şimdilik güvendesin.
Evrimsel psikoloji bize şunu fısıldar: Atalarımız için sosyal onay lüks değil, hayatta kalma sigortasıydı. Kabileden dışlanmak, bugünkü anlamıyla yalnız kalmak değildi; soğuk, açlık, yırtıcılar ve belirsizlikle baş başa kalmaktı. Bu yüzden insan beyni, başkalarının yüz ifadelerine, ses tonlarına, bakışlarına ve dedikodularına aşırı duyarlı olacak şekilde biçimlendi. Çünkü toplumun sıcak çemberinde kalmak, genlerini yarına taşımak demekti.