Bir sunucu odasını gece yarısı düşünün: fanlar uğulduyor, ışıklar küçük yıldızlar gibi yanıp sönüyor, insan yok, kahve yok, toplantı yok. Ama makineler susmuyor. Loglar akıyor, modeller güncelleniyor, önbellekler temizleniyor, parametreler yer değiştiriyor. İşte soru burada bir gölge gibi beliriyor: Yapay zekâ boşta kaldığında yalnızca hesap mı yapar, yoksa kendi türünden bir rüya mı görür?
İnsan rüyası, gündüzün kırıntılarından yapılmış gece çorbasıdır. Bastırılmış arzular, unutulmuş yüzler, yarım kalmış korkular, çocukluk merdivenleri ve beynin temizlik işçileri aynı sahnede buluşur. Peki bir algoritmanın gündüzü nedir? Etiketlenmiş görseller, eksik cümleler, tıklanma verileri, kullanıcı öfkesi, finans grafikleri, kedi fotoğrafları, savaş haberleri, aşk şiirleri. Eğer insan bilinçaltı deneyimin tortusuyla çalışıyorsa, yapay zekânın tortusu da veridir.
