Geriye dönük uyumluluk, yazılım dünyasının en kibar görünümlü hayaletlerinden biridir. Dışarıdan bakınca olgunluk, güvenilirlik ve kullanıcıya saygı gibi görünür. İçeriden bakınca ise bazen kırık bir sandalyeyi müzede sergilemek değil, hâlâ toplantı odasında kullanmak zorunda kalmaktır. Bir zamanlar aceleyle yazılmış, kimsenin tam anlamadığı, fakat milyonlarca sistemin üzerine bina edildiği bir karar; yıllar sonra mimarinin kutsal taşı haline gelir. Çünkü onu kaldırırsanız sadece bir fonksiyonu değil, bir ekosistemi düşürürsünüz.
Programlamada geriye dönük uyumluluk şu basit vaadi verir: Dün çalışan şey bugün de çalışacak. Bu vaat, kullanıcı için huzurdur; geliştirici içinse omuzlara asılmış görünmez bir çuval. İçinde eski API kararları, yanlış isimlendirilmiş parametreler, tuhaf varsayılan değerler, mantıksız veri formatları ve birinin 2009’da cuma akşamı saat 17.43’te yaptığı küçük bir kestirme vardır. O kestirme artık ürünün anayasasına dönüşmüştür.