Birinin kahve fincanını ustalıkla kavradığını, piyano tuşlarına zarifçe dokunduğunu ya da bisiklet üzerinde dengesini yeniden bulduğunu izlerken yalnızca seyirci koltuğunda oturduğunu sanırsın. Oysa beynin, karanlık bir tiyatronun arka sahnesinde çoktan kostüm değiştirmiştir. İzlenen eylem, sanki sen yapıyormuşsun gibi sinirsel bir yankı uyandırır. İşte ayna nöronlar ve empati ağları dediğimiz mesele, öğrenmenin sadece anlatılanı duymakla değil, başkasının varlığına biyolojik olarak temas etmekle de gerçekleştiğini gösterir.
Ayna nöron kavramı, ilk kez maymunlarda yapılan motor korteks araştırmalarıyla dikkat çekti. Bir maymun fıstığı kavradığında etkinleşen bazı nöronların, başka birinin aynı eylemi yaptığını izlediğinde de ateşlendiği görüldü. Bu keşif, insan davranışını anlamak için neredeyse mitolojik bir kapı araladı: Demek ki beyin, dünya ile yalnızca dışarıdan ilişki kurmuyor; gördüğünü içeride canlandırıyor, başkasının hareketini kendi beden haritasına tercüme ediyordu.
