Satrançta geçer piyon, önünde onu durduracak rakip piyon kalmamış piyondur. Tahtanın en mütevazı taşıdır hâlâ: çapraz yer, düz gider, geri dönemez, tek karelik bir inatla yaşar. Fakat işte tam da bu yüzden ürkütücüdür. Çünkü onun değeri bugünkü kuvvetinden değil, yarın olabileceği şeyden gelir. Henüz vezir değildir; ama vezir olma ihtimali, rakibin zihninde çoktan vezir kadar yer kaplamaya başlamıştır.
Bu, sadece satrancın değil, hayatın da en keskin yasalarından biridir: Bazı şeyler oldukları şeyle değil, dönüşebilecekleri şeyle tehdit oluşturur. Bir fikir, ilk doğduğunda cılızdır; bir not defterinin kenarında karalanmış olabilir. Bir çocuk henüz konuşmayı yeni öğreniyordur. Bir sanatçı ilk sergisinde kimsenin dikkatini çekmemiştir. Bir teknoloji garajda lehim kokuları arasında titrek ışıklar saçar. Fakat kaderin tuhaf mizahı şuradadır: İmparatorlukları yıkan şey çoğu zaman mevcut güç değil, ihmal edilmiş potansiyeldir.