Tersyüz edilmiş sınıf ilk bakışta son derece makul bir takas önerir: Teoriyi evde, kişinin kendi hızında öğrenmesi; sınıfta ise soru çözmesi, tartışması ve üretmesi. Böylece öğretmen kürsüde konuşan bir bilgi dağıtıcısından rehbere, öğrenci de sessiz dinleyiciden etkin katılımcıya dönüşür. Fakat bu model yalnızca dersin sırasını değiştirmez. Bilginin edinildiği psikolojik mekânı, başarısızlığın görünürlüğünü ve sorumluluğun kime ait sayıldığını da kökten dönüştürür.
Yalnız öğrenmenin özgürlüğü ve ağırlığı
Teorik bilginin izole biçimde edinilmesi, öğrenciye durdurma, geri sarma, tekrar etme ve düşünme özgürlüğü verir. Sınıfta el kaldırmaya çekinen biri, bir videoyu beş kez izlerken utanmaz. Bu mahremiyet bilişsel açıdan verimli olabilir. Ancak aynı mahremiyet, ertelemenin de kusursuz sığınağıdır. Geleneksel sınıfta dikkatin dağılması öğretmenin bakışıyla karşılaşırken, evde tek denetçi kişinin gelecekteki benliğidir. Ne yazık ki gelecekteki benlik, bugünkü benliğin pazarlıklarında çoğu zaman kaybeder.
