Bir gün telefonunuz titriyor: Ölen annenizden mesaj var. Sesi aynı, esprileri aynı, hatta sizin çocukken kırdığınız vazoyu hâlâ hatırlıyor. Üstelik size kızmıyor; çünkü dijital avatarlar genellikle ölülerden daha anlayışlı tasarlanıyor. Peki karşınızdaki kim? Anneniz mi, annenizin verilerinden örülmüş parlak bir kukla mı, yoksa sizin özleminizin algoritmik aynası mı?
Dijital ölümsüzlük fikri basit bir vaatten doğuyor: İnsan ölür, veri kalır. Mesajlar, fotoğraflar, videolar, ses kayıtları, konum geçmişleri, beğeniler, arama sorguları, banka harcamaları, hatta gece saat 02.13’te yazılıp silinmiş cümleler… Modern insan, farkında olmadan kendi mezar taşını değil, kendi simülasyonunun ham maddesini üretiyor. Eski çağlarda firavunlar piramit yaptırırdı; biz buluta yedekleniyoruz.