Köpek der ki; “Sahibim benimle oynar, bana yatacak yer ve yemek verir, hayatımın güzel olması için uğraşır. Demek ki, sahibim kesinlikle Tanrı olmalı!”
Kedi ise der ki; “Sahibim benimle oynar, bana yatacak yer ve yemek verir, hayatımı güzel olması için uğraşır. Demek ki, BEN Tanrı olmalıyım!”
Aynı durum için iki farklı tepki, kafamızdaki çelişkiler değil mi? …
Sevgiler & Selamlar,
Aki
sahiplik başlayınca başlıyor demek tanrılık:)
Köpeğin çıkarımı “mantıklı” da, kedininki düpedüz “nankörlük.” Yani insan sahibine tanrılık taslar mı:))
Eğer fason çalışmıyorsan sahip üretendir. 🙂
Bu konuyla ilgili aslında kediye benzer bir düşüncem var. Diyelim ki bir objektif bir uzaylı dünyayı gözlemliyor olsa parkta köpeğini gezdiren bir insana rastlasa.
Önde bir köpek, arkasında bir ip ve bir adam. Köpek nereye çekiştirirse adam oraya gidiyor. Köpek pislettiğinde adam elindeki poşetle alıp çöp kutusuna atıyor. Dilediği yere işeyebiliyor. Adam ona yemeğini getiriyor. vs vs.
Şimdi bu uzaylı kimin sahip, kimin köle olduğunu düşünürdü sizce?
xenix
Aynı durum için iki farklı tepki de şöyle;
Hep derler nankör kedi diye…
Güya;
Kedi:
-Sahibim bana hiç yemek vermiyor.
Köpek:
-Hadi ordan nankör, ben dışarıda olduğum halde bana bile veriyorlar.
Bu olaydan sonra “nankör kedi” sözü kalmış. Bir kedi sever olarak bu kıssa benim hiç işime gelmiyordu. Şu kıssa ise vaziyeti kurtardı. 🙂
Sahibi köpeğe birşey verince; köpek onun sahibinden geldiğini düşünürmüş ve sahibine minnet edermiş. Oysa kedi bilirmiş ki; sahip sadece bir sebep nimeti gönderen Allah.