Bellek Mekanları, Özne ve İktidar, Kişisel hazineler ve KiergSSchatz

…
Ayna, sonuçta, bir ütopyadır; çünkü yeri olmayan yerdir. Aynada kendimi olmadığım yerde görürüm, yüzeyin ardında sanal olarak açılan, gerçekdışı bir mekanda görürüm, oradayımdır, olmadığım yerde, kendi görünürlüğümü bana veren, olmadığım yerde kendime bakmamı sağlayan bir tür gölge: Ayna ütopyası. fakat gerçekten var olduğu ölçüde, ayna aynı zamanda bir heterotopyadır; kendimi orada gördüğümden, bulunduğum yerde olmadığımı aynadan yola çıkarak keşfederim… ( Michel Foucault, Özne ve İktidar-“Başka Mekanlara Dair” Ayrıntı yay. (2005), sayf:295/exlibris:marsseh)

…
Benim çalışmalarım daima belleğe bağlıdır. Bütün yaşadıklarım belleğimde saklıdır. Ancak tarih de bir hazinedir. Bize aittir. tarihte olmuş her şey bize aittir, ortak mülkiyetimizdedir. İnsanoğlunun acı ve aşk içinde ürettiği her şey içimizdedir ve en büyük hazinemizdir. Benim de bütün yaptıklarım, yaşadıklarım ve çektiklerim hazinemdir. Bu kişisel hazineyi sanatta somutlaştırdığımızda, görselleştirdiğimizde ve aktardığımızda, bu formlarla yol alabiliriz; onlar sayesinde sınırları kapatmayıp açabiliriz… (Elvan Zabunyan, Sarkis-Ondan Bize-Yapı kredi yay., 2009/exlibris:marsseh)

Özne; iktidarın önerdiği, “işe yarar-gerekli” bulduğu yasal şartları kabul etmemişse “kişisel hazinelerinin geleceğinden” sorumludur. Böyle bir yasal prosedür mevcut değilken kişinin “hazinelerine” (-ki burada bu değimin karşıtı olarak kiergsschatz (savaş ganimeti)ni kullanmak durumunda kalacağım) ulaşma hakkı engellenmiş, kişi olumsuz söylemlerle katkısının “realitesine” atıf yapılacakken provake edilmişse ortada bir gasp söz konusudur ve bu çoklukla iktidar eliyle yapılır.

Site yönetimi değerli bir yazarı ile olan krizini yönetememiş dahası bizi burada biraraya getirdiğini düşündüğüm değerleri hiçleyerek “zorba” bir tutum sergilemiştir. Mekanın kollektif bir bellek ile inşa edildiğini bir çocuk bile tahmin edebilir ancak burada kişinin yani öznenin mekanı “tahrif etme” davranışının bir kendiliğindenlik olarak özgürlüğünün, “öznenin intihar hakkının” saklı ve saygı değer oluşunun gerçekliğini ve değerini kabul etmeme davranışınızı-davranışımızı “ama biz…”diyerek açıklayamazsınız, açıklayamayız.

Orta malı, ortak malımız vs. gibi söylemler zorbadır ve ancak ütopik yapıların inşasında kullanılabilir. Diğer yandan bellek mekanları çoklukla heterotopyalardır. Doğası yıkıcı ve akışı bozandır. Bireyin “hayır” hakkını birkaç gündür izlediğim ve özür dileyerek söylemeliyim ki çocukça bulduğum yöntem ve gerekçelerle engelleme çabası sitenin eski bir üyesi olarak beni hayli üzdü. Dahası, yazarı bu noktaya taşıyan nedenler yapıcı bir şekilde tartışılmalı belki de.

Bu durumun üzülerek izlediğim ve insan doğasından, her türlü kollektif yapıdan hızla bir kez daha nefret etmemin nedeni olan bir diğer yanı da; “kendini ya da aynadaki görüntüsünü yok ederek dolayısı ile zaten olmadığı ancak olmadığından emin olarak bulunduğu yeri de doğrulamayı başararak yaşayan özne’ye “bunu yapma, çünkü; hani o dillere pelesenk “biz”i üzersin, eksik oluruz demek yerine “sen dilediğin yere gidersin ancak biz senin olanı gasp ederiz çünkü onları verirsek geride kalan anlamsızlaşır” demek trajikomiktir ve ile bir kez daha provakasyon içerir. Kanımca hanımlar beyler; zira heterotopik yapılar tam da bu ayrıksı gerçeklikleri ile ütopyadan ayrılırlar ve ben ütopyayı hiç sevmem.Görüşümdür.

Istenc Nedir?

Evet sözlüğe baktım da irade diyor bu kelimeye. Ama DJ’nin kullandığı anlamı iradeden daha başka bi şey.En iyisi bu konuyu anladığım kadarıyla özetleyeyim. (bu cümlenin açılımı aslında şu; özetleyeyim ve anlamış olup olmadığımı test edeyim!)

Istenc, istenilen, sağduyuya meydan okurcasına yapılan akıl almaz başarılı işlerle ilgilidir. Düşüncelerin sana yenildiğini söylerken seni muzaffer kılan şeydir istenç.Kişiyi, hiçbir şeyden incinmez duruma sokan, bi büyücüyü duvardan geçirten, uzayı aşırtan, isterse aya götüren bi şeydir istenç.Bir büyücüye göre istenç, içimizden çıkan ve dışarıdaki dünyaya sarılan bir güç demektir. O göbeğimizdeki yarıktan, saydam telciklerin bulunduğu yerden çıkar.Sıradan insan dünyadaki şeyleri elleri, gözleri ve kulaklarıyla algılar; ama bir büyücü bunlardan başka burnu, dili ve özellikle istenci ile algılar.İstenç, görme de değildir, bir güçtür.GÖRME ise bir güç değil, bir şeyin iç yüzünü ortaya çıkaran yetenektir.Güçlü bir istence sahip olup da göremeyen büyücüler olabilir.Bir bilgi adamı, dünyayı hem duyularıyla ve istenciyle hem de görmesiyle sezebilir.Bakın burada duyu+istenç+görme birleşerek büyük bir fark yaratıyor.İstenci güçlü ama göremeyen bir büyücü hayatı boyunca savaşçı gibi yaşamak zorundadır. Oysa bir görücünün, artık savaşçı gibi yaşaması gerekmez. O zaten her şeyi OLDUĞU gibi görür.İnsan bi kez görmeyi öğrendi mi, hiç bişey olmadan her şey olmuş sayılır. Yani yok olmuş demektir ama yine de ortadadır.Bir savaşçı için iki önemli merhale var; Birincisi kendi ölümüne dair keskin bir bilinçlilik içinde olması gerekir. İkincisi iseyansızlıktır. Böylece bir savaşçı, ölümün bilinciyle ve yansızlığıyla ve kararlılığının verdiği güçle tüm eylemlerini belirli bir noktaya yönelterek yaşamını düzenler.Sabırlılığı öğrenen savaşçı istence yönelir.Ve bekler savaşçı! Bir savaşçı acele etmez; çünkü istencini beklediğini bilmektedir.Ve bir gün gelir olağan durumlarda yapılmasına olanak bulunmayan bi şey yapıverir.Arı yaşam sürdürenler içindir görmek.

Duskunlugun en kotu bicimi isteklerine gem vurmaktir bence der DJ, cunku bunu yapan kisi, buyuk bir seyler yapmakta oldugu kanisina saplanir. Oysa kendi dunyasina kapanmaktan baska bi sey yapmis olmuyordur. Duskunluklerimize karsin istencimiz gelisir. ISTENC icindeki yarigi azar azar genisletmeye baslar! Hepimizin icinde bi yarik bulunuyor der DJ, bi bebegin basindaki bebek buyudukce kapanan bi bingildak gibi bir bosluk; iste bu yarik da, istencimiz gelistikce daha da genisler.

(Sibelin notu: tahminimce bahsedilen karindaki bu yarik erkeklerle ilgilidir, disilerin istenci muhtemelen rahimde ve acilmasina gerek olmaksizin dogal olarak faaliyette. Sanirim bu sebeple kadinlar her zaman daha tehlikeliler cunku istenclerini bilincsizce oldugu kadar cok da kolayca kullanmaktalar)