Bir sınıf düşünün: tahtanın önünde tek bir otorite, sıralarda ise doğru cevabı bekleyen otuz zihin. Klasik eğitim sahnesi budur; öğretmen güneş, öğrenciler ayçiçeği. Fakat çağımızın bilgi iklimi değişti. Artık güneşe bakmak yetmiyor; ormanın tamamındaki ışık kırılmalarını okumak gerekiyor. İşte burada makine öğrenmesinden tanıdığımız Gelişigüzel Orman modeli, eğitim için şaşırtıcı derecede canlı bir metafora dönüşüyor.
Gelişigüzel Orman, tek bir karar ağacına güvenmez. Birçok ağacı farklı veri parçalarıyla büyütür, sonra onların kararlarını birleştirir. Tek ağaç kibirli olabilir, veriye fazla âşık olabilir, tesadüfi gürültüyü gerçek sanabilir. Ama yüzlerce ağacın ortalaması, çoğu zaman daha serinkanlıdır. Eğitimde de benzer bir soru sorabiliriz: Öğrenci neden yalnızca öğretmenin cümlesinden hakikate ulaşsın? Neden akranlarının sezgileri, yanlışları, örnekleri, itirazları ve küçük keşifleri de öğrenme sürecinin parçası olmasın?
