Bir ressamın tuvale yaklaşıp ilk çizgiyi atmasıyla, bir parametrik tasarımcının ekrana eğilip ilk değişkeni yazması arasında tuhaf bir akrabalık vardır. İkisi de boşlukla karşı karşıyadır. Fakat biri boşluğu boya ile ikna ederken, diğeri onu kurallarla baştan çıkarır. Görsel sanatlarda parametrik tasarım, sanat eserini tek bir nihai nesne olmaktan çıkarıp davranan, çoğalan, evrilen bir sisteme dönüştürür. Artık eser yalnızca “neye benziyor?” sorusuyla değil, “hangi koşullarda nasıl değişiyor?” sorusuyla da var olur.
Parametrik tasarımın kalbinde basit ama sarsıcı bir fikir yatar: Form, doğrudan çizilmek yerine parametrelerle tanımlanabilir. Bir çizginin uzunluğu, bir yüzeyin kıvrımı, bir desenin yoğunluğu, renklerin dağılımı ya da öğelerin birbirine uzaklığı sayılarla, oranlarla, olasılıklarla yönetilir. Sanatçı burada sadece görüntü üretmez; görüntü üreten bir düzenek kurar. Bu düzenek bazen bir bahçe gibidir: Tohumu sen seçersin, toprağı sen hazırlarsın, ama her yaprağın tam olarak nereye uzanacağını önceden bilemezsin.
