Tamamlanmış bir eser çoğu zaman kapısını kapatır; bitmemiş bir eser ise aralık bırakır. O aralıktan izleyicinin merakı, kişisel anıları, korkuları ve hayalleri içeri sızar. Bu yüzden yarım kalmış bir heykelin pürüzlü yüzeyi, tamamlanmış bir anıtın kusursuz parıltısından daha uzun süre akılda kalabilir. Bitmemişlik yalnızca bir eksiklik değildir; izleyiciye devredilmiş bir yaratma hakkıdır.
Sanat tarihinde bunun çarpıcı örnekleri vardır. Michelangelo’nun bazı heykellerinde figürler mermerden bütünüyle kurtulamamış gibidir. Taş, insan bedenini hem doğurur hem de tutuklar. İzleyici burada yalnızca bir heykel görmez; ortaya çıkışın dramını görür. Figür biraz daha zorlanırsa mermerden çıkacakmış hissi doğar. Eserin tamamlanmamış oluşu, sanatçının elinin durduğu yerde izleyicinin zihnini çalıştırır. Mermerdeki boşluk, hayal gücünün çalışma alanına dönüşür.
