Bir meydanı, bir metroyu ya da sosyal medyanın akışını düşünün: İnsanlar girer, çıkar, çarpışır, yön değiştirir, sıkışır, dağılır. İlk bakışta herkes kendi kararını veriyor gibi görünür. Oysa yeterince yukarıdan bakınca, bireylerin tek tek hikâyeleri buharlaşır ve geriye garip bir fizik kalır. Kalabalık, ısınan bir gaz gibi davranmaya başlar. Enerji artar, hareket hızlanır, basınç yükselir. Sosyal fizik dediğimiz şey tam da burada, insanın özgür iradesi ile kütlenin kör yasaları arasında kıvılcım çıkarır.
Termodinamiğin ilk sezgisi basittir: Bir sisteme enerji verirseniz, o sistem değişir. İnsan topluluklarında enerji sadece kalori değildir; öfke, umut, korku, haber, para, müzik, slogan, bekleyiş ve belirsizliktir. Bir stadyumda gol beklentisi, bir şehirde ekonomik kriz, bir ülkede adaletsizlik duygusu, kapalı kaba verilen ısı gibidir. Moleküller nasıl daha hızlı titreşirse, insanlar da daha sık konuşur, daha hızlı yayılır, daha sert tepki verir. Bu yüzden toplumda hiçbir kriz yalnızca fikir krizi değildir; aynı zamanda enerji dağılımı krizidir.
