İnsan, eline ilk kez yanan bir dal aldığında yalnızca gecenin karanlığını yarmadı; doğanın kendi kurallarını dönüştürme ihtimalini de görünür kıldı. Ateş, çoğu anlatıda insanın doğaya karşı kazandığı ilk zafer gibi sunulur. Oysa daha dikkatli bakıldığında, ateş insanın doğadan kopuşunun değil, doğanın insan aracılığıyla yeni bir hamle yapışının işaretidir. Bir kurt pençesiyle, bir kartal gözüyle, bir insan ise ateşle var olur. Her tür kendi çevresini dönüştürür; insanın farkı, bunu araçlar, semboller ve hayaller üzerinden yapmasıdır.
Doğayı yalnızca orman, nehir, taş ve hayvanlardan ibaret saymak eski bir zihinsel alışkanlıktır. İnsan beynini, dili, şehirleri ve mikroçipleri doğanın dışına yerleştirdiğimiz anda tuhaf bir ikilik yaratırız: Bir tarafta “saf” doğa, öte tarafta “yapay” insan. Fakat silikondan yapılmış bir işlemci de yıldızlarda oluşmuş elementlerden, insan eliyle işlenmiş madenlerden ve milyonlarca yıllık evrimsel öğrenmenin ürünü olan sinir sistemlerinden doğar. Bir bilgisayarın içindeki elektrik, şimşekten bütünüyle yabancı değildir; yalnızca daha disiplinli, daha hesaplı ve daha küçük odalarda çalışır.
