Karanlık web denince zihnimizde genellikle neon ışıklı bir yeraltı pazarı, kapüşonlu siluetler ve dijital sisler belirir. Oysa sosyolojik açıdan asıl mesele teknoloji değil, maskedir. İnsan yüzünü kaybettiğinde ne kazanır? İsmini sakladığında vicdanı da mı saklanır? Yasanın ve gözetimin zayıfladığı, en azından öyle hissedildiği bir ortam, insan doğasının laboratuvarı gibi görünür. Fakat bu laboratuvarın sonuçları sanıldığı kadar basit değildir: Ortaya sadece canavar çıkmaz; korkmuş yurttaş, meraklı gezgin, paranoyak tüccar, idealist muhbir ve kendi gölgesine âşık olmuş ego da çıkar.
Modern toplum, davranışlarımızı yalnızca yasalarla değil, bakışlarla da düzenler. Sokakta, işte, okulda, sosyal medyada sürekli görünürüz. Foucault’nun panoptikonu burada dijital bir akvaryuma dönüşür: Balık olduğumuzu unutur, suyun adı özgürlük sanırız. Karanlık web ise bu akvaryumun arkasındaki çatlak gibidir. İnsan oraya geçtiğinde, artık seyircinin bakışı zayıflar. İşte soru burada başlar: Ahlakımız gerçekten içimizde midir, yoksa başkalarının bizi yakalama ihtimalinin şık bir kostümü müdür?