Kod düzenlemek çoğu zaman teknik bir iş sanılır: Fazla satırları sil, değişken adlarını iyileştir, fonksiyonları küçült, testleri düzelt. Dışarıdan bakınca hiçbir şey değişmemiş gibidir. Uygulama aynı ekranı açar, aynı butona basılır, aynı veri kaydedilir. Kullanıcı fark etmez bile. Fakat garip olan tam da budur: Dış dünya yerinde dururken, iç dünyada küçük bir devrim yaşanır. Kodun daha okunur hale gelmesi, yalnızca makineye değil, zihne de nefes aldırır.
Bir programcı eski bir dosyayı açtığında aslında kendi geçmişiyle karşılaşır. Aceleyle yazılmış koşullar, korkuyla çoğaltılmış kontroller, adını kimsenin anlamadığı değişkenler… Bunlar yalnızca teknik borç değildir; zihinsel tortudur. Bir çeşit dijital bilinçaltı. Jung bunu görse muhtemelen şöyle derdi: Gölgen, production ortamında çalışıyor. Çünkü kötü kod çoğu zaman bilgisizlikten değil, kaçınmadan doğar. Düşünmekten kaçınırız, isim vermekten kaçınırız, sorumluluğu bir sonraki geliştiriciye devretmekten utanmayız. Sonra o bir sonraki geliştirici, çoğu zaman biz oluruz.
