hasret..
sevdiğiniz insanlardan bir süreliğine ayrılmadan önce kim bilir en son kimi bu kadar özlemiştinz. insan kendisine soruyor bazen böyle gereksiz soruları. özlemek çok acayip bişey aslında. ölüm özlemlerin en beterini yaşatır insana hem de bir daha görmeyeceği, sevemeyeceği, birlikte uyuyamayacağı insanı özletir. modern insanın en büyük sorunu falan diyorlar ya hani. bence moderninden tutun da en postmodern insanın dahi en büyük sorunu budur.. ölüm ve ölümün getirdikleriyle başa çıkabilme.
zeki müren’den “şimdi uzaklardasın” dinlenir. ibrahim tatlıses’ten “hasret kaldım” dinlenir. öyle çok özlenir ki bazen giden, biri gelse de yerine doldurmaz o yırtığınızın yerini. yırtılmıştır bir kere.. belkide hayattan soğutur insanı. kim bilir, belkide hayata bağlar. ama ikincisi çok düşük bir ihtimal.. insan öyle güzel bir canlı ki, kokusu var. sesi var. sevgisi var. kelimeleri var. düşünceleri var. daha bir sürü güzel tarafı var insanın. bunlar insandan insana değişen şeyler. insan, insanın bu özelliklerinin hepsini özlüyor işte. kolay değil bir bedenin bir bedenden ayrılması, en az birleşmesi kadar zor.
şimdi gelmişler modern dünya, modern ekonomi, para, pul falan zımbırtılarıyla dünyayı yönetiyorlar. ben bu tarz duygusuzlaşmış insanların ölüm gibi değişmeyen acılarını küçümsemek için böyle işlerle uğraştıklarını düşünüyorum. tüm sağlıklı insanlar zengin olmak ister ya hani, işte onlar da bu zenginliği elinde tutarak özlemlere, ölümlere, hasretlere bir perde çekiyorlar. onları duymuyor, görmüyor ve huzurlu bir şekilde yaşıyorlar işte.. aslında içlerindeki boşluğu öyle dolduruyoarlar da diyebilirz. ne hikmetse bazı insanlara da öyle yaşamak yavan geliyor işte. bu hayatı bir kere yaşadığımızı düşünecek olursak, insani değerlerimizin kıymetini bilmeliyiz. kim bilir belkide bir de zenginin gözünden baksak farklı şeyler görürüz ama buradan durum böyle gözüküyor..
