Kategori: Genel

Küçük, kara ve yalnız balık.

Diğer balıklardan farklı olmak çabasında,
Dolanır dururdu engin sularda.

Yalanı sevmem derken,

En büyüğünü kendine söylerdi

Mutluyum…

Bu söze diğer balıklar gülerdi

Heyecansız durgun yüzerdi

Sevinci de, hüznü de gösteremezdi.

Duygular neden saklanır?

Kendi de bilmezdi,

Övündüğü tek şey,

Yüzmeyi iyi bilmesiydi

Peki kendi etrafında dönmek

Yüzmek miydi?

Küçük bedeni

Büyük isteklerle dolu

Kaybolurdu hep

Bulamazdı yolu

Bir gün yüzgecinden büyük bir balık tuttu onu

“Heyyy” dedi

“Nereye varacak bu işin sonu?”

Küçük balık şaşkın birazda sersem

Düşündü durdu “acaba ne desem?”

Serde burnu büyüklük var ya…

Müzelerde sergilenen, gözkapaksız gözleri olan heykelciklere benzedim bir an.

Taş kesildim sanki…

Duygularımın en belirgin özelliği olan gözyaşları bile akmaktan vazgeçtiler yanaklarımdan… O denli dondum işte… Neyi kanıtlamak için ki bu çabamız ? Yıkıcı gücümüzü mü gösteriyorduk birbirimize… Ne oldu şimdi başımız göğe mi erdi, buruşturup çöpe atılmış kağıt parçasına benzeyen hislerimizi hangi ütü düzeltebilecek ?

Yüzüme tokat gibi yapıştı cümlelerin… Öyle incindim, öyle kırıldım ki… O dakika beynimden geçen tek cümle şuydu:

” yer, yarıl içine gireyim”

Sevgiydi, sadece birazcık sevgiydi istediğim. İlgiydi evet. Ne var bunda, isteyemez miyim? Zorla da değildi hani, sanki senin de gönüllüydü yüreğin… Ama değilmiş meğer! Kulaklarımdan gitmedi halen yanılmışlığımın sesi…