Sonsuz Us

Kimi zaman yolda sokakta, ya da hayatın herhangi bir anında karşımıza çıkan bir görüntü bizi yerimize mıhlar ve o an zaman durur sanki. Eğer bir fotoğrafçı isek hiç düşünmeden deklanşöre basıverir ve akıp giden zamanın elinden o anı çekip alırız.

O kadar özel olur ki durduruvermek istediğimiz bazı görüntüler, işte o zaman o görüntütünün hiç bozulmamasını öyle çok isteriz ki… Hele yanımızda bir görüntü dondurma/fotograf makinesi yoksa, biraz sonra o görüntünün/enstantanenin kaybolacak olması düşüncesi bizi mahveder. Ve biz o enstantaneyi ömür boyu unutamadığımız gibi, o kareyi ölümsüzleştiremediğimiz için de kahroluruz.

Yıllar önce Hatay’dan Kilis’e giderken karşıma çıkan böyle bir görüntüyü ölümsüzleştiremediğim için hâlâ kahrolurum meselâ. Çamların arasından kıvrılarak akan yolda ilerlerken birden karşıma çıkan iki kaplumbağayı bu yüzden unutamıyorum. İki kaplumbağa asfalt yolun tam ortasında çiftleşiyordu bu unutamadığım görüntü içerisinde. Gerçi şimdiye dek pek çok kez kaplumbağaların çifleşmesini görmüştüm; ama bu başkaydı; çünkü sıradışı bir yerdeydi; sıradışı olan bir şey ise asla unutulmuyordu.