Küçük, çelimsiz bir kız çocuğu sahneye çıkıp da neredeyse boyu kadar olan trompete üfleyerek silenzio’yu çalarsa söylenecek başka bir söz nasıl bulunur bilemiyorum artık.
“… Müzik, tanrının sesi.”
Nino Rosso’nun o kültleşmiş eserini üflesen düşecek olan bir kız çocuğunun ağzından dinlerken dudaklarımdan dökülen bu sözlere ben de şaşırdım. Çok iddialı bir söz değil miydi bu?
İyi de, başka nasıl izah edilebilirdi insan üzerinde oluşan bu etki? Sanki gaipten gelen bir ses gibiydi. Gaip olan her şey ötelerden değil miydi?
Niye üflemeli çalgılar daha çok tanrısal oluyordu peki? Mevlâna da üflememiş miydi? Ve onun üflediğini şimdi bütün dünya dinlemiyor muydu?
Ve panflüt! Zamfir, The Lonely Shepherd için üflerken aynı şekilde savrulmuyor, uzaklarda un ufak olmuyor muydu insan?
Niye her şey üflemek üzerineydi? O gizemli ses niye bir ağacın kovuğuna gizlenir gibi üflemeli çalgıların içine yuva yapmaktaydı?
Sevgili Mevlâna’mız günümüzde yaşasaydı panflüt ve trompet de dener miydi dersiniz?
Ya dört büyük melekten biri olan İsrafil kıyamet borusu için sura üflerken… Nasıl bir şeydi acaba o sur denen şey? Ney gibi miydi? Yoksa panflüt gibi mi? Ya da trompet?
İsrafil neye üfleyecek bilmiyorum; ama bildiğim ve daha fazla inanmaya başladığım bir şey varsa, o da müziğin tanrının sesi olduğu gerçeği.
