Sen yine de gitme kal,
Burada, bu şehirde
Belki biraz kar yağar da,
Seninle karşılıklı geçer,
Üstüne bir şeyler yazarız
Anormalliklerle sınırlı hayatımız
Sözsüzleştirip, özgürleştirdik ya hislerimizi
Hani kurşun geçirmiyor ya sevdamız
Belki sabahlara kadar oturur,
Gün doğacak mı diye yazı tura atarız
Aslında sen ve ben,
Telefonlarımızı kapatıp,
Ruhlarımızı nadasa bırakmalıyız
Bu izdiham sürecek olursa
Sanki çok fena çarpık kentleşiriz
Aslında sen ve ben,
Sessizleşirken gölgeler arasında,
Karlı dağların yamaçlarında,
Rüzğarların nefesinde kaybolmalıyız…
Belki sıcak kumsallarda,
Pervasızca dolaşırken ayak izlerimiz
Belki de sen ve ben,
Dalgaların köpüklerinde,
Yazmalıyız sevdamızı okyanuslara…
Sevgili yorgun yaşayan, şiirin bendeki duyguları tetikledi. Bir an içimden bu kelimeler klevyenin tuşlarından dökülüverdi. :)))
Umarım yanlış anlamazsınız. Kaleminize ve yüreğinize sağlık.
Sevgiler…
Teşekkür ederim. İlham vermek güzel şey.