Birine bilgi vermek, masaya hazır yemek koymaya benzer. Doyurabilir, hatta kısa süreliğine memnun edebilir. Fakat Sokratik yöntem başka bir şey yapar: İnsanı mutfağa sokar, bıçağı eline verir, ateşin başına geçirir ve ona şu rahatsız edici soruyu sordurur: Ben bunu gerçekten biliyor muyum? İşte kalıcı öğrenme çoğu zaman cevabın parlaklığından değil, sorunun zihinde açtığı çatlaktan doğar.
Sokrates’in yöntemi basitti ama tehlikeliydi: İnsanlara ders anlatmak yerine soru sorardı. Çünkü doğrudan bilgi aktarmak, çoğu zaman zihnin yüzeyine çarpıp geri döner. Öğrenci başını sallar, not alır, sınavda tekrar eder; ama bilgi onun iç dünyasında kök salmayabilir. Soru ise pasif dinleyiciyi aktif arayıcıya dönüştürür. Cevap dışarıdan gelen bir paket olmaktan çıkar, içeride kazanılmış bir ganimete dönüşür.