Bir oyun motorunda her şey kuraldır: yerçekimi bir sayı, çarpışma bir hesap, ışık bir algoritma, karakterin ölümü ise çoğu zaman sadece kötü yazılmış bir koşul ifadesidir. Oyuncu ekranda bir taşın yuvarlandığını görür; motorun içinde ise vektörler, zaman adımları, sınır kutuları ve olasılık hesapları çalışır. Peki ya bizim taşlarımız, yıldızlarımız, bedenlerimiz ve anılarımız da benzer bir düzenin yüzey görüntüsüyse? Ya gerçeklik dediğimiz şey, çok gelişmiş bir kozmik oyun motorunun render edilmiş sahnesiyse?
Bu fikir ilk bakışta bilimkurgu kokar; biraz neon ışığı, biraz Matrix gözlüğü, biraz da kahvesini fazla kaçırmış bir filozof masası. Fakat düşünceyi hemen çöpe atmak acelecilik olur. Çünkü modern fizik zaten bize dünyanın sezgilerimize pek saygı duymadığını gösterdi. Madde dediğimiz şey çoğunlukla boşluk; zaman dediğimiz şey mutlak değil; gözlem dediğimiz eylem, kuantum düzeyde sistemin davranışını etkileyebiliyor. Yani evren, gündelik aklın beklediği gibi masif, düz ve basit bir sahne değil. Daha çok karmaşık, katmanlı ve bazen oyuncuya göz kırpan bir sistem gibi.
