Bir yüz düşünün: cildi pürüzsüz, bakışı sıcak, sesi neredeyse tanıdık. Size adınızla hitap ediyor, şaka yapıyor, hatta susmanız gerektiğini bile zarifçe anlıyor. Ama bir şey eksik. Gülümsemesi yarım saniye fazla sürüyor. Göz kırpması matematiksel. Sesindeki duygu, sanki birinin duyguyu tarif eden ansiklopedi maddesini ezberlemesi gibi. İşte o anda içimizde küçük, ilkel bir alarm çalıyor: Bu şey insan gibi, ama insan değil.
Tekinsiz vadi dediğimiz fenomen tam da burada başlar. Bir nesne insana hiç benzemiyorsa sorun yoktur; oyuncak ayı, çizgi film karakteri, basit robot sevimli gelir. İnsan benzeyişi arttıkça yakınlık da artar. Fakat benzerlik belirli bir eşiği geçtiğinde, kusursuza yaklaşan ama tam tutmayan o yüz bizi ürpertir. Vadinin dibine düşeriz. Çünkü beynimiz mükemmel bir heykeli değil, bozulmuş bir vaadi görür.
