Bir matematikçi, zarif bir ispatla karşılaştığında bazen “İşte bu!” der. Denklem kâğıt üzerinde sessizce dururken kalp hızlanabilir, dikkat keskinleşebilir ve zihinde tuhaf bir tamamlanma hissi doğabilir. Peki evrendeki her şey fiziksel süreçlerden ibaretse bu estetik coşku nedir? Romantik bir sezginin parıltısı mı, yoksa beynin enerji tüketen sinir ağlarında gerçekleşen termodinamik bir yeniden düzenlenme mi? Fizikselizm ikinci seçeneğe yönelir: Güzel bulma deneyimi, doğa yasalarından muaf gizemli bir ziyaretçi değil, maddi bir sistemin belirli çalışma biçimidir.
Bu görüş ilk bakışta büyü bozucu gelebilir. “Demek ki Öklid’in ispatına duyduğum hayranlık yalnızca nöron ateşlenmesiymiş!” Oysa buradaki “yalnızca” sözcüğü felsefi bir kaçakçılık yapar. Bir kasırganın moleküllerden oluşması, onun kasırga olmadığı anlamına gelmez. Müzik hava titreşimlerine dayanır ama hava titreşimlerinden söz etmek Beethoven’ı geçersiz kılmaz. Benzer biçimde, estetik yargının fiziksel olması onun sahte, önemsiz veya anlamsız olduğunu göstermez. Sadece güzelliğin dünyaya hangi kapıdan girdiğini tarif eder.
