Yapay zekâ bazen dâhi bir matematikçi gibi görünür; bazen de sınavdan önce defterin kenarındaki örnekleri ezberleyip gerçek soruda donakalan panik bir öğrenciye dönüşür. İşte bu ikinci hâlin teknik adı overfitting, yani aşırı öğrenme ya da daha dürüst bir ifadeyle: öğrenmiş gibi yapma sendromudur. Model, eğitim sırasında gördüğü örnekleri o kadar ciddiye alır ki, onların ardındaki genel kuralı yakalamak yerine detaylara, istisnalara, gürültülere ve hatta kazara oluşmuş tesadüflere âşık olur.
Bir makine öğrenmesi modeli düşünelim. Ona binlerce kedi fotoğrafı gösteriyoruz. Modelin görevi kediyi tanımak. Sağlıklı bir model kulak şekli, göz yerleşimi, bıyık, beden oranı gibi genellenebilir özellikleri kavrar. Aşırı öğrenen model ise daha tuhaf bir yola sapar: Eğitim setindeki kedilerin çoğu kırmızı koltukta oturuyorsa, kırmızı koltuğu kedi olmanın gizli alameti sanabilir. Artık karşısına beyaz fonda bir kedi geldiğinde tereddüt eder; kırmızı koltukta duran bir tost makinesine ise şüpheyle miyavlayabilir.