Zıpla, salın, yakala

Zıplayabildiğin en yüksek noktaya doğru sağ elini fırlat ve ben o ben-im’i yakala kardeşim, az da potansiyeli gıdıkla, hareketli canlı bi müzikle kendini bi kaybet! Bak ne bulacaksın 🙂

Zihinsel birliktelikler artık işlemiyor. Frekansım olmayan şeylerle bi araya gelemiyorum. Onlarla görüşemiyorum. Oysa frekansım olanlarla buluşmak öyle kolay ve rastgele ki şaşarsınız. Bu hafta hiç tanımadığım üç kişiyle buluştum, bi daha görüşebilecek miyiz bilmiyorum fakat durum bundan biraz daha karışık! (kulağın çınlasın Ortaköylü Hakan! on sene filan önceydi “deli damgası” yemiş bu arkadaş bişeyler anlatır anlatır sonra çaresizmiş gibi susar ve böyle derdi:fakat durum bundan biraz daha karışık!)
Şimdi o kadar da karışık değil aslında 🙂

**

Don’t just watch shooting stars. Wear them!

Yaşayan’ın Anıları-8

Öncesi için Tıklayınız

Az önce balkonda (anniş sigara kahve içerken) yağmuru seyrediyorduk ve birden önümüzden iki tane yeşil papağan hızla geçtiler ve “günaydın frekanslar” diye bizi selamladılar. Anniş sadece şahane bi kuş sesi duydu gerçi ama fark etmez, ikimiz de çok heyecanlandık ve bi ağızdan “heyyyyyy” diye bi çığlık attık. Hayat çok güzel.

**

Anniş gece sıcak sevmediği için ısıyı azaltmış, sabah derecenin 17 ye düştüünü görünce, ah vah yaptı, evde bebek var sorumsuz davrandım diye pişmanlık duydu. O beni ara sıra anlasa da ben onun tüm hislerini ve düşüncelerini algılıyorum. Böyle hissetmesi ne tuhaf! Ne yani onun mükemmel olmasını bekleyen mi var ki! Ben onu mükemmel diye seçmedim. İnsanların pişmanlık duymaya bu derece yatkın  olmaları beni şaşırtıyor. Gerçi taşıyıcı annem o an söyleyip gereğini yapanlardan, zaten hafızası pek iyi değil sonraya bırakırsa unutacağını biliyo 🙂