Hayat çok güzel

2005.Günlükten

Eskiden şöyle derdim “Hayat çok güzel, sanal bile olsa!”

Cümlenin virgülden sonraki bölümünün gereksiz olduğunu fark etmişim bi süredir. Ne oldu, ne zaman oldu bu geçiş bilemiyorum, şaşkınlık içindeyim.

Demek ki O zaman;

1) Sanal diye bi olgu varmış benim için (bu, bir de gerçek olgusunun varlığının vurgusu oluyo!)

2) Üstelik sanal olan küçümseniyor!

3) Ve bütün bunlara rağmen hayatın güzel oluşuna şaşırılıyor!

Bütün bunlar yalnızca küçük bir cümlenin ikinci yarısında oluyor:”sanal bile olsa!”

Gerçekten çok ilginç! İnsan bir cümleden neler çıkarabiliyor.

Kendinizi zaman içindeki bir çok kendinizle kıyaslayın. Bunu yapmak şart değil tabi. Yalnızca nerede olduğunuzu merak ediyorsanız bunu yapın.

Zaman kipleri

Dün ya da önceki gün bi ara, ya da rüyada aklıma bi düşünce geldi, fakat ipi yumağa saramadan kaçıp gitmişti. Sanki şimdi onu hatırlıyorum. Düşünce şuydu: “Kullandığımız zaman kiplerinden geniş ve gelecek zamanı kaldırmalıyız”.

Gerçekten bi tuhaf işler bunlar. GENİŞ ve GELECEK zaman kayboluyorsa biz şimdiki zamanda ama GEÇMİŞİ de hatırlar biçimde kalacağız. Geçmişi hatırlamanın sebebi ise sonsuzluk denizinde kaybolmamızı engelleyen geçici bi kement gibi sanki. Belimize bağlayıp sallamışız kendimizi boşluğa :)))
Geçmiş, zaten şu an hep yeniden yaratılır, yani pek de bağlayıcı değil.

Bunları ben mi düşünüyorum yoksa şu an bulunduğum frekansın yayını mı bu?

“Eyvahhhh!”