Bir yazılım düşünün: Onu yazanların çoğu birbirini tanımıyor, aynı ülkede yaşamıyor ve aynı patrondan maaş almıyor. Biri gece yarısı bir hatayı düzeltiyor, diğeri belgelere örnek ekliyor, bir başkası kodu başka bir dile çeviriyor. Ortaya çıkan ürün milyonlarca insan ve şirket tarafından kullanılıyor. Peki bu eser kimin? Klasik mülkiyet anlayışı, bu soruya tek bir isim, kurum veya fatura arar. Açık kaynak ise muzipçe başka bir soru sorar: Bir şey herkesin katkısıyla gelişiyorsa neden yalnızca birinin olmalıdır?
Mülkiyetin reddi mi, yeniden tasarımı mı?
Açık kaynak felsefesi çoğu zaman mülkiyetin bütünüyle reddedilmesi şeklinde anlatılır. Oysa durum daha inceliklidir. Açık kaynak projeler sahipsiz değildir; telif hakkı, lisanslar ve katkı kuralları vardır. Fakat mülkiyet, başkalarını dışarıda bırakmak için kullanılan bir duvar olmaktan çıkarılıp paylaşımı güvenceye alan bir protokole dönüştürülür. Özellikle copyleft lisansları, hukukun mülkiyet araçlarını tersine çevirerek üretilen bilginin yeniden kapatılmasını engeller. Anahtar vardır, fakat kapıyı kilitlemek için değil, açık tutmak için kullanılır.