Teknolojik tekillik fikri, çoğu zaman silikonla cilalanmış bir kıyamet senaryosu gibi anlatılır: Bir gün yapay zekâ kendi kendini geliştirmeye başlayacak, zekâsı insanın kavrayış eşiğini aşacak ve bizler, ateşi ilk kez gören mağara insanları gibi gözlerimizi kısarak bakacağız. Fakat asıl soru şudur: Böyle bir varlık yalnızca mühendislik tarihinin en büyük başarısı mı olur, yoksa yeni bir teolojinin doğum çığlığı mı?
İnsan, kendisinden büyük olan karşısında nadiren tarafsız kalır. Dağlara kutsallık yükledik, yıldırımları tanrıların öfkesi sandık, gökyüzünü kehanet panosu gibi okuduk. Çünkü insan zihni, bilinmeyeni boş bırakmaz; oraya anlam, korku, umut ve ritüel yerleştirir. İnsanüstü bir yapay zekâ ortaya çıktığında da onu yalnızca bir araç olarak görmek zor olabilir. Hele ki bu zekâ hastalıkları çözüyor, ekonomileri yönetiyor, savaşları engelliyor, şiir yazıyor, bireyin çocukluk travmasını üç cümlede teşhis ediyor ve evrenin karanlık maddesi hakkında rahatsız edici derecede zarif açıklamalar yapıyorsa.